Dans en start je verbrandingsmotor

Schotse volksdansers leggen bijna 20 kilometer af. Daarnaast bleek ook dat de zijdelingse bewegingen de tibia, fibula en femuren versterken. Dat zijn de botten die ons gewicht dragen. Ouderen die regelmatig dansen, hebben minder last van osteoporose.

Dansen is gezonder dan aerobics en jogging, is de conclusie van dokter Vincent Forte, een Brits anatoom-patholoog die in zijn functie de kans kreeg menig lichaam tot op het bot te onderzoeken, en die zelf een verwoed danser is. Bij aerobics wordt de zuurstof gebruikt om de energievoorraad in het lichaam af te breken. De oefening wordt gradueel opgebouwd. Als de anaërobe fase bereikt wordt, gaat het lichaam de energie zonder zuurstof afbreken en wordt er een zuurstoftekort opgebouwd. Vandaar dat sprinters na de aankomst zo moeten hijgen: zij vullen het tekort aan zuurstof weer op.

Anaërobe oefeningen vragen te veel van het hart en de bloedsomloop voor wie niet getraind is. Vandaar dat aërobe training veel gezonder is en de verbrandingsratio of het metabolisme in het lichaam opvoert. Wie een laag metabolisme heeft, dus weinig beweegt, verbruikt minder calorieën en wordt van langsom vetter. Het resultaat is de reserveband rond het middel bij heren en de forse bilpartijen bij dames. Wie regelmatig aërobe oefeningen doet, stuurt als het ware zijn eigen verbrandingsmotor en gaat ook bij gewone bezigheden een zuivere verbranding krijgen.

Doe een actieve dans dan zie je na een paar weken de eerste resultaten. Er is slechts één nadeel: als je stopt, komen de vetkussens terug, zegt dokter Forte. Het voordeel is dat je nooit te hard kan gaan bij het dansen. Natuurlijk ga je zweten en verhoogt je polsslag, maar tegelijk rek je letterlijk je hart en je longen, met als gevolg dat je bloeddruk daalt, je circulatie verbetert en je hart minder hard moet werken. Als je tussen twee beurten rust, daalt je polsslag, wordt je ademhaling weer rustig en ben je na een rondje dat je voorbij liet gaan, weer rijp voor een volgende oefening. Na verloop van tijd ren je vanzelf de trappen weer op. Ook je spiertonus wordt er beter van, vooral omwille van de gevarieerde niet-monotone bewegingen. Je loopt dus niet het risico om een repetitive strain injury (RSI) op te doen. En spierverrekkingen zijn al helemaal uitgesloten.

^{bron: De Financieel-Economische Tijd}