Anti-oxidanten en vitaminen in rode wijn

Rode wijn bevat veel tannine (polyfenolen) en anti-oxidanten zoals bioflavonoïden, welke ook in bv. groenten voorkomen. Antioxidanten zijn stoffen die de vorming van vrije radicalen in je lichaam tegengaan. Teveel vrije radicalen zijn schadelijk en spelen bovendien een rol bij het verouderingsproces. ...

Anti-oxidanten ruimen vrije radicalen op en maken ze onschadelijk in je lichaam. De belangrijkste antioxidanten zijn vitamine A, C en E en de mineralen selenium en zink. Een mens is tijdens zijn leven onderhevig aan belastende factoren, welke ons lichaam dagelijks blootstelt aan zuurstof. Hierdoor ontstaat de inwerking van oxidatie. Door agressieve tegenreactie verkrijgt het lichaam de mogelijkheid voor het ontstaan van zgn. 'vrije radicalen'.

Deze veroorzaken in het slechtste geval de ontwikkeling van kanker(s). Om deze gevolgen te vertragen heeft ons lichaam anti-oxidanten in de vorm van fenolen. Rode wijn heeft dus kankerwerende eigenschappen bij juiste consumptie (1à 2 glazen glazen per dag).

Vitamine C (ascorbinezuur) is één anti-oxidant dewelke aan allerlei levensmiddelen wordt toegevoegd om bederf tegen te gaan. Ook vitamine E is een goede anti-oxidant. Er zijn veel groenten en vruchten, maar ook witte thee en bloesems waar fenolen in zitten.

Rode wijn en anti-oxidanten

Een bekende en gezonde vrucht rijk aan anti-oxidanten is de druif. Ook heeft rode wijn een groot gehalte aan fenolen (aanwezig in schil van rode druiven). Hierdoor heeft matige consumptie van rode wijn (circa 2 glazen) een gezond effect op ons lichaam. Consumptie van rode wijn kan ook zonder lichaamsgewicht bij te komen want met wijn kun je slank zijn !

Echter, wijn bevat tegenwoordig relatief weinig vitaminen. Door aanwezigheid van sulfieten wordt de werking van vitaminen zelfs tenietgedaan.

Sulfieten, zijn ze noodzakelijk ?

Een aantal wijnbrouwers voegen sulfiet aan wijn toe om de negatieve invloed van zuurstof te verminderen en ongewenste micro-organismen te doden. Sulfiet is een mineraal met daarin een verbinding van zwavel, zouten en esters van zwaveligzuur SO² (ook wel zwaveldioxide) genaamd. Deze behoort eveneens tot de groep anti-oxidanten. Je kunt sulfiet in wijn duidelijk waarnemen aan de scherpe en brandachtige geur.

Zwavel (afkomstig van mineralen) werd vroeger gebruikt bij de Grieken en Egyptenaren om wijn te conserveren. Het wordt doorgaans beschouwd als een veilige stof. Hoewel, overmatig gebruik schadelijk is voor de gezondheid. (Een overdosering veroorzaakt een slechte smaak en geur, eventueel erge hoofdpijn).

In onderzoeken toonde men aan dat in het darmstelsel zgn. zwavelbacteriën kunnen voorkomen die een negatieve invloed uitoefenen bij het ontstaan van darmaandoeningen. Veel conserveermiddelen bevatten zwavel en worden verwerkt in heel veel voedingsmiddelen, van confituur tot bier en wijn. Gekende conserveermiddelen E 220 - E 227 zijn zwavelsoorten.

Wettelijk is er bij dranken een beperking vastgesteld van maximaal 0.1 gram per liter. Bij goede hygiëne is het gebruik van sulfiet niet echt nodig. Bij vleesproducten is het gebruik van sulfiet immers verboden.

Goede wijnbrouwers hebben hun bereidingsmethode aangepast waarbij door het gistingsproces de sterke gistcel-kolonies versnellen die een dik deken van koolzuurgas (CO²) (de most) boven de oppervlakte vormen. Hierdoor kan de oxiderende werking van zuurstof niet of nauwelijks gebeuren. Op deze wijze is sulfiet is overbodig en zal alleen beperkt gebruikt worden als middel voor het ontsmetten van flessen, vaten en andere wijninstrumenten.

De conserverende werking bij wijn zal toch bereikt moeten worden door de aanwezige tannine, fenolen (flavonoïden groep: anthocyaninen, flavononen, flavonolen) en zuren, die tijdens het fermentatieproces in de wijn ontstaan. De door deze wijze gemaakte wijn is een toegevoegde waarde voor onze gezondheid en het welzijn van ons lichaam.

Lees ook verder: Slank met wijn

^{Bronnen:
http://www.dewijnhoek.nl/gezond.html#sulfiet
http://nl.wikipedia.org/wiki/Rode_wijn}